Umów wizytę ✆ 698 023 747
Problemy emocjonalne

Labilność emocjonalna: co to jest i skąd się bierze

Konsultacja merytoryczna: zespół Soulmedic
Obraz silnej emocjonalnej reakcji na bodziec
Spis treści

Labilność emocjonalna to skłonność do szybkich, intensywnych i trudnych do opanowania zmian emocji: od spokoju do złości, płaczu albo euforii w ciągu kilku chwil, często pod wpływem bodźca, który z zewnątrz wygląda na drobny. To objaw, a nie rozpoznanie. Może wynikać z przewlekłego stresu i niewyspania, zmian hormonalnych, zaburzeń nastroju lub osobowości, ADHD, a także z chorób neurologicznych, dlatego sposób pomocy zależy przede wszystkim od tego, co za nią stoi.

Krótko mówiąc:

  • Labilność emocjonalna, nazywana też chwiejnością, niestabilnością albo rozchwianiem emocjonalnym, opisuje sposób przeżywania emocji: szybko narastają, są silne i trudno je wyciszyć.
  • Sama w sobie nie jest chorobą ani diagnozą. To sygnał, który może towarzyszyć bardzo różnym stanom, od przemęczenia po zaburzenia psychiczne i neurologiczne.
  • Częste tła to stres, brak snu, trauma, hormony, zaburzenia nastroju, zaburzenia osobowości, ADHD i autyzm oraz choroby układu nerwowego.
  • Regulacji emocji można się uczyć. Pomagają codzienne strategie, a gdy chwiejność utrudnia życie, psychoterapia dobrana do przyczyny, a czasem także leczenie lekarskie.

Czym jest labilność emocjonalna?

Każdy człowiek ma lepsze i gorsze dni. Złość po nieprzespanej nocy, wzruszenie na weselu czy smutek po trudnej rozmowie to zwykła część życia emocjonalnego. O labilności mówi się wtedy, gdy emocje zmieniają się wyraźnie szybciej i mocniej, niż wymaga tego sytuacja, a ich wyciszenie zajmuje dużo czasu i kosztuje wiele sił.

Autorzy przeglądu systematycznego opublikowanego w Psychological Medicine zaproponowali, by niestabilność afektywną definiować jako szybkie wahania intensywnych emocji, połączone z trudnością w regulowaniu tych wahań albo ich skutków dla zachowania. Zauważyli też, że w badaniach to samo zjawisko opisywano dziewięcioma pokrewnymi nazwami, m.in. jako labilność afektywną, dysregulację emocji i wahania nastroju, a ich znaczenia w dużej mierze się pokrywały. To jeden z powodów, dla których potoczne określenia bywają mylące.

Pomocne bywa porównanie do termostatu. U większości osób termostat emocji reaguje na zmianę „temperatury” z pewnym opóźnieniem i stopniowo wraca do ustawionego poziomu. Przy chwiejności emocjonalnej jest ustawiony bardzo czule: drobny bodziec od razu podkręca ogrzewanie na maksimum, a powrót do spokoju trwa długo. Osoba z zewnątrz widzi „reakcję nieproporcjonalną do sytuacji”, a osoba, która ją przeżywa, często czuje wstyd i zmęczenie, bo wcale nie chciała tak zareagować.

Ważne jest jedno rozróżnienie: labilność opisuje to, jak przebiegają emocje, a nie to, dlaczego tak się dzieje. Ten sam objaw może mieć zupełnie różne źródła, podobnie jak gorączka może towarzyszyć przeziębieniu i poważnej infekcji. Dlatego samo stwierdzenie „moje emocje są labilne” nie odpowiada jeszcze na pytanie, jaka pomoc będzie właściwa.

Zjawisko Jak wygląda Co je odróżnia
Zwykłe zmiany nastroju Reakcje adekwatne do zdarzeń, mijają w rozsądnym czasie Nie zaburzają pracy, nauki ani relacji
Labilność emocjonalna Szybkie, silne zmiany emocji, trudne do wyciszenia Objaw, który może towarzyszyć wielu stanom
Epizody zaburzeń nastroju Okresy obniżonego lub podwyższonego nastroju trwające dni lub tygodnie Zmiana utrzymuje się dłużej niż pojedyncza reakcja
Afekt rzekomoopuszkowy Nagły, niekontrolowany płacz lub śmiech, często niezgodny z tym, co osoba czuje Zjawisko neurologiczne, wymaga oceny lekarskiej

Jakie są objawy chwiejności emocjonalnej?

Labilność rzadko wygląda tak samo u dwóch osób. Łączy ją jednak pewien wzór: emocja pojawia się szybko, osiąga wysoki poziom i trudno nad nią zapanować, nawet gdy po fakcie jasno widać, że reakcja była silniejsza, niż chciałoby się tego.

U dorosłych

Najczęściej opisywane sygnały to:

  • nagłe wybuchy złości lub płaczu, czasem w odpowiedzi na drobną uwagę czy zmianę planów,
  • szybkie przejścia od entuzjazmu do przygnębienia w ciągu jednego dnia,
  • rozdrażnienie i nadwrażliwość na krytykę, ton głosu albo brak odpowiedzi na wiadomość,
  • impulsywne decyzje podejmowane pod wpływem emocji, których później się żałuje,
  • długie „dochodzenie do siebie” po trudnej sytuacji, poczucie wyczerpania po kłótni,
  • konflikty w związku, rodzinie lub pracy, które wynikają bardziej z siły reakcji niż z treści sporu,
  • wstyd i poczucie winy po wybuchu, które dodatkowo obniżają samoocenę.

Wiele osób porównuje ten stan do jazdy samochodem z bardzo czułym pedałem gazu i słabym hamulcem. Emocja przyspiesza w sekundę, a zatrzymanie jej wymaga dużo więcej drogi niż u innych.

U dzieci i nastolatków

U dzieci gwałtowne emocje są do pewnego stopnia naturalne, bo umiejętność ich regulowania dopiero się kształtuje. Dziecko w dużej mierze uczy się uspokajania w relacji z dorosłym, który pomaga mu nazwać to, co czuje, i wrócić do równowagi; w psychologii rozwojowej nazywa się to koregulacją. Niepokój mogą budzić:

  • napady złości lub płaczu, które są wyraźnie częstsze i silniejsze niż u rówieśników,
  • trudność z uspokojeniem się nawet przy wsparciu rodzica,
  • reakcje „od zera do stu” w kilka sekund, na przykład przy przegranej w grze lub zakazie,
  • u nastolatków: drażliwość, gwałtowne konflikty z rodzicami, wycofywanie się, ryzykowne zachowania,
  • problemy w szkole, które wynikają z trudności z emocjami, a nie z możliwości intelektualnych.

W okresie dojrzewania zmienność emocji jest częścią rozwoju. Sygnałem do konsultacji jest nie sama zmienność, lecz jej nasilenie, czas trwania i wpływ na codzienne życie dziecka.

Skąd się bierze labilność emocjonalna?

Żeby zrozumieć przyczyny, warto przyjrzeć się samej regulacji emocji. To zestaw procesów, dzięki którym człowiek zauważa emocję, ocenia sytuację, a potem wpływa na to, jak silnie i jak długo przeżywa dane uczucie. Uczestniczą w tym zarówno układ nerwowy, jak i nawyki myślenia, ciało, sen oraz wcześniejsze doświadczenia. Gdy którykolwiek z tych elementów jest przeciążony lub nie rozwinął się w pełni, emocje łatwiej wymykają się spod kontroli.

Możliwe przyczyny i czynniki nasilające to:

  1. przewlekły stres, przemęczenie i wypalenie zawodowe,
  2. niedobór lub zła jakość snu,
  3. zmiany hormonalne i inne stany somatyczne,
  4. trauma i trudne doświadczenia z dzieciństwa,
  5. zaburzenia nastroju, w tym depresja, choroba afektywna dwubiegunowa i cyklotymia,
  6. zaburzenia osobowości, zwłaszcza z wzorcem borderline,
  7. ADHD i autyzm,
  8. choroby neurologiczne i urazy mózgu,
  9. alkohol, substancje psychoaktywne i niektóre leki.
Obszar Przykłady Do kogo zwrócić się najpierw
Styl życia i obciążenia Stres, brak snu, przepracowanie, wypalenie Psycholog lub psychoterapeuta
Ciało i hormony Choroby tarczycy, wahania hormonalne, działania niepożądane leków Lekarz rodzinny lub specjalista
Doświadczenia Trauma, przemoc, zaniedbanie w dzieciństwie Psychoterapeuta
Zdrowie psychiczne Depresja, ChAD, cyklotymia, zaburzenia osobowości Psychiatra i psychoterapeuta
Neurorozwój ADHD, autyzm Psycholog diagnosta, psychiatra
Układ nerwowy Udar, stwardnienie rozsiane, urazy głowy, choroby otępienne Neurolog

Stres, przemęczenie i brak snu

Przewlekły stres działa jak stale włączony alarm. Organizm pozostaje w gotowości, więc kolejne bodźce trafiają na już napięty układ nerwowy i łatwiej wywołują wybuch. Podobnie jest z niewyspaniem: po kilku krótkich nocach wiele osób zauważa, że szybciej się irytuje i częściej wzrusza. Metaanaliza opublikowana w Psychological Bulletin objęła 154 badania eksperymentalne z udziałem ponad 5700 osób w wieku od 7 do 79 lat: każda forma utraty snu (zarwana noc, skrócony sen, wybudzenia w nocy) obniżała pozytywne emocje i nasilała lęk, natomiast wyniki dotyczące emocji negatywnych były niejednoznaczne i zależały od rodzaju niedoboru snu. Najbardziej powtarzalnym skutkiem niewyspania był więc spadek pozytywnych emocji i wzrost niepokoju, a nie po prostu więcej złości. Dlatego sen jest jednym z pierwszych obszarów, którym warto się przyjrzeć.

Hormony i stan ciała

Emocje są silnie związane z ciałem. Wiele osób zauważa większą chwiejność w określonych fazach cyklu miesiączkowego, w ciąży i po porodzie albo w okresie okołomenopauzalnym. Rozdrażnienie i zmienność nastroju mogą też towarzyszyć chorobom tarczycy, przewlekłemu bólowi czy działaniom niepożądanym niektórych leków. Jeśli zmiana pojawiła się nagle, bez wyraźnego powodu, lub idzie w parze z objawami fizycznymi, pierwszym krokiem powinna być wizyta u lekarza. Psychoterapia nie zastępuje diagnostyki medycznej.

Trauma i doświadczenia z dzieciństwa

Umiejętność uspokajania się rozwija się w relacji. Dziecko, którego emocje były przyjmowane i nazywane, stopniowo uczy się robić to samo dla siebie. Gdy zamiast tego doświadczało odrzucenia, przemocy, zaniedbania lub nieprzewidywalności, układ nerwowy mógł nauczyć się, że świat jest niebezpieczny, i reagować z dużą siłą na sygnały zagrożenia. W dorosłości taki „czujny” system może uruchamiać się w sytuacjach, które obiektywnie nie są groźne, na przykład przy krytyce lub poczuciu odrzucenia.

Zaburzenia nastroju

Chwiejność emocjonalna może towarzyszyć depresji, w której mogą pojawiać się drażliwość, płaczliwość i niska tolerancja frustracji. Przy chorobie afektywnej dwubiegunowej zmiany nastroju układają się w dłuższe epizody, a w cyklotymii mają postać przewlekłej, łagodniejszej huśtawki. Dlatego przy ocenie zmienności nastroju specjalista zwraca uwagę na to, jak długo trwają zmiany i jak układają się w czasie, co pomaga odróżnić te stany od siebie i zaplanować dalsze postępowanie. Jeśli zastanawiasz się, czy Twoje wahania nastroju mogą mieć związek z chorobą dwubiegunową, pomocny bywa krótki test na dwubiegunowość, który nie zastępuje diagnozy. Więcej o przewlekłych wahaniach nastroju znajdziesz w tekście o tym, czym jest cyklotymia i jak się ją leczy.

Zaburzenia osobowości

Przy zaburzeniach osobowości labilność nie jest chwilowa, lecz zwykle stanowi utrwalony element funkcjonowania, widoczny w wielu sytuacjach i relacjach. Szczególnie wyraźnie dotyczy to zaburzenia osobowości typu borderline. Według przeglądu opublikowanego w World Psychiatry w 2024 roku zaburzenie to charakteryzuje się niestabilnością emocji, obrazu siebie i relacji z innymi, a częstość jego występowania w ciągu życia w ogólnej populacji dorosłych szacuje się na 0,7-2,7%. W klasyfikacji ICD-10, która obowiązuje w Polsce (stan na październik 2026), borderline to jeden z dwóch typów osobowości chwiejnej emocjonalnie (F60.3). W typie impulsywnym na pierwszy plan wysuwają się chwiejność emocji i słaba kontrola impulsów, a w typie borderline dochodzą zaburzenia obrazu siebie, przewlekłe poczucie pustki i intensywne, niestabilne relacje. Objawy, przyczyny i możliwości leczenia opisuje szerzej artykuł o zaburzeniu osobowości borderline. Jeśli chcesz wstępnie przyjrzeć się swoim doświadczeniom, pomocny bywa krótki test na borderline, który nie zastępuje diagnozy.

ADHD i autyzm

U wielu osób z ADHD trudności z emocjami bywają równie dokuczliwe jak problemy z uwagą: frustracja narasta błyskawicznie, złość wybucha szybko i równie szybko opada, a krytyka czy poczucie odrzucenia potrafią mocno zaboleć. Nie jest to formalne kryterium rozpoznania, ale według przeglądu w American Journal of Psychiatry trudności z regulacją emocji dotyczą około 25-45% dzieci i 30-70% dorosłych z ADHD. Podobnie u osób w spektrum autyzmu silne reakcje emocjonalne mogą pojawiać się przy przeciążeniu sensorycznym, nagłej zmianie planu czy długim maskowaniu swoich potrzeb. W obu przypadkach zrozumienie podłoża zmienia sposób pomocy: zamiast walczyć z „charakterem”, szuka się sposobów na zmniejszenie przeciążenia i wzmocnienie regulacji. Jeśli podejrzewasz u siebie ADHD, pierwszym krokiem może być krótki test na ADHD.

Choroby neurologiczne i afekt rzekomoopuszkowy

Zmiany w przeżywaniu emocji mogą pojawić się po udarze, urazie głowy, w przebiegu stwardnienia rozsianego, choroby Parkinsona, stwardnienia zanikowego bocznego (SLA) czy chorób otępiennych. Osobną kategorią jest afekt rzekomoopuszkowy. To zjawisko neurologiczne, w którym pojawiają się nagłe, niekontrolowane napady płaczu lub śmiechu, często niezgodne z tym, co osoba w danej chwili rzeczywiście czuje, i zwykle znacznie krótsze niż epizody obniżonego nastroju. W literaturze bywał opisywany różnymi nazwami, także jako labilność emocjonalna, co łatwo prowadzi do pomyłek. Ktoś może płakać, choć nie jest smutny, albo śmiać się w poważnej sytuacji. Nie jest to zaburzenie psychiczne ani kwestia „słabej woli”, dlatego wymaga oceny neurologa, a nie wyłącznie psychoterapii.

Alkohol, substancje i leki

Alkohol i substancje psychoaktywne obniżają zdolność hamowania reakcji, a w okresie odstawiania wiele osób odczuwa większą drażliwość. Bywa też, że po alkohol sięga się właśnie po to, żeby przytłumić trudne emocje, co z czasem zamienia się w błędne koło: chwilowa ulga, a następnego dnia większa chwiejność. Jeśli zmiany nastroju pojawiły się po rozpoczęciu nowego leku, porozmawiaj o tym z lekarzem, zanim cokolwiek odstawisz.

Kiedy warto skonsultować się ze specjalistą?

Sporadyczne silne emocje nie wymagają leczenia. Warto jednak poszukać pomocy, gdy:

  • zmiany emocji pojawiają się często i trwają od tygodni lub miesięcy,
  • wpływają na relacje, pracę, naukę lub opiekę nad dziećmi,
  • po wybuchach pojawiają się wstyd, poczucie winy i wycofywanie się z kontaktów,
  • do radzenia sobie z emocjami służą alkohol, objadanie się, hazard lub inne ryzykowne zachowania,
  • zmiana pojawiła się nagle, bez wyraźnej przyczyny, lub towarzyszą jej objawy fizyczne,
  • bliscy zwracają uwagę, że „coś się zmieniło”.

Jak wygląda ocena

Pierwszym krokiem jest zwykle konsultacja psychologiczna. Specjalista pyta, od kiedy trwają trudności, w jakich sytuacjach się nasilają, jak wygląda sen, zdrowie, przyjmowane leki, używki i historia rodzinna. Pomocny bywa dziennik emocji prowadzony przez kilka tygodni: zapis sytuacji, emocji, jej siły w skali od 0 do 10 i tego, co pomogło wrócić do równowagi. Jeśli obraz wskazuje na konkretne podłoże, kolejnym etapem może być diagnoza psychologiczna, na przykład w kierunku ADHD lub zaburzeń osobowości, albo konsultacja u psychiatry czy neurologa.

Obszary konsultacji i elementy dziennika emocji

Gdy emocje stają się niebezpieczne

Jeśli chwiejność emocjonalna prowadzi do myśli o zrobieniu sobie krzywdy, nie zostawaj z tym w pojedynkę. Możesz bezpłatnie zadzwonić pod numer 116 123 (telefon wsparcia emocjonalnego dla dorosłych), a dzieci i młodzież pod numer 116 111 (telefon zaufania dla dzieci i młodzieży). Oba numery działają całodobowo. Porozmawiaj też z kimś bliskim i umów się do specjalisty. Jeśli Twoje życie lub życie innej osoby jest bezpośrednio zagrożone, dzwoń na numer alarmowy 112 albo jedź na najbliższy szpitalny oddział ratunkowy.

Jak radzić sobie z labilnością emocjonalną na co dzień?

Codzienne strategie nie zastąpią leczenia, jeśli za chwiejnością stoi zaburzenie, ale u wielu osób mogą zmniejszyć siłę i częstotliwość wybuchów. Zwykle działają najlepiej, gdy ćwiczy się je w spokojnych chwilach, a nie dopiero w środku burzy.

  1. Zatrzymaj się na kilka sekund. Gdy czujesz, że emocja rośnie, nazwij to w myślach: „teraz czuję ogromną złość” lub „zalewa mnie smutek”. Samo nazwanie emocji może stworzyć odrobinę dystansu między uczuciem a reakcją. W badaniu opublikowanym w Psychological Science 88 osób z silnym lękiem przed pająkami podzielono na grupy. Osoby, które podczas kontaktu z pająkiem opisywały słowami swoje uczucia, tydzień później reagowały słabszym pobudzeniem fizjologicznym (mierzonym przewodnictwem skóry) niż osoby, które w tym czasie przeformułowywały myśli, odwracały uwagę albo po prostu patrzyły na pająka bez dodatkowych instrukcji. Autorzy zwracają uwagę, że ludzie zwykle nie spodziewają się, że samo nazwanie emocji może pomóc.
  2. Uspokój ciało. Oddychaj wolniej, z wydechem dłuższym niż wdech, na przykład wdech na cztery, wydech na sześć. Wielu osobom pomaga też chłodna woda na twarz, rozluźnienie ramion albo krótki spacer.
  3. Odłóż decyzję. W silnych emocjach nie wysyłaj wiadomości, nie składaj wypowiedzenia, nie kończ rozmowy trzaśnięciem drzwiami. Umów się ze sobą, że wrócisz do tematu za godzinę lub następnego dnia.
  4. Szukaj wzorców. Dziennik emocji pokazuje, kiedy chwiejność się nasila: wieczorem, przed miesiączką, po alkoholu, po kontakcie z konkretną osobą. Wiedza o wyzwalaczach pozwala przygotować się zawczasu.
  5. Zadbaj o podstawy. Regularny sen, posiłki o stałych porach, ruch i ograniczenie alkoholu to fundamenty, bez których trudno o stabilność. Zmęczony i głodny organizm zwykle reaguje gwałtowniej.
  6. Sprawdzaj interpretacje. Po fakcie zadaj sobie pytanie: jaka myśl pojawiła się w tej sytuacji i czy są inne możliwe wyjaśnienia? Brak odpowiedzi na wiadomość nie musi oznaczać odrzucenia.
  7. Naprawiaj relacje. Po wybuchu krótka rozmowa typu „moja reakcja była za mocna, chcę wrócić do tematu spokojniej” chroni związek i zmniejsza poczucie winy.

Można to porównać do lądowania samolotu: nie da się wylądować z pełną prędkością, potrzebne jest stopniowe obniżanie wysokości. Każda z tych strategii jest jednym etapem schodzenia do lądowania.

Jak wspierać bliską osobę z chwiejnością emocjonalną?

Życie obok kogoś, czyje emocje zmieniają się gwałtownie, bywa wyczerpujące. Kilka zasad pomaga chronić i tę osobę, i siebie:

  • Nie dyskutuj w szczycie emocji. Wtedy argumenty zwykle nie docierają. Lepiej powiedzieć: „widzę, że jest ci bardzo trudno, porozmawiajmy, gdy oboje trochę ochłoniemy”.
  • Uznawaj emocje, nie każde zachowanie. Można rozumieć czyjąś złość i jednocześnie jasno mówić, że krzyk czy obrażanie są nie do przyjęcia.
  • Mów o sobie. Zdania typu „jest mi przykro, gdy…” budzą mniej obrony niż „ty zawsze…”.
  • Dbaj o własne granice i odpoczynek. Wspierając kogoś, nie musisz być do dyspozycji przez całą dobę.
  • Zachęcaj do pomocy, nie wymuszaj jej. Propozycja wspólnego poszukania specjalisty zwykle działa lepiej niż ultimatum.

Jeśli chodzi o dziecko, bardzo pomaga spokojna obecność dorosłego. Dziecko uczy się regulacji przez to, że ktoś pomaga mu nazwać emocję i przetrwać ją bez zawstydzania. Gdy mimo to napady są częste i silne, warto zacząć od konsultacji dla rodziców. W Soulmedic tak zaczyna się psychoterapia dzieci: pierwsze spotkanie odbywa się z samymi rodzicami, bez dziecka (200-240 zł), i pomaga zrozumieć zachowanie dziecka oraz zaplanować dalsze kroki. Terapię dzieci prowadzimy stacjonarnie w Krakowie.

Jak pomaga psychoterapia?

Rodzaj pomocy zależy od przyczyny. Przy chwiejności wynikającej z przeciążenia i stresu bywa, że wystarcza krótsza praca nad regulacją emocji i stylem życia. Gdy za objawem stoją zaburzenia nastroju, trauma, ADHD czy zaburzenia osobowości, terapia zwykle trwa dłużej, jest dopasowana do tego podłoża, a czasem prowadzi się ją równolegle z leczeniem psychiatrycznym lub neurologicznym.

W nauce regulacji emocji pomagają między innymi:

  • umiejętności z terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT), opracowanej przez Marshę Linehan: uważność, tolerowanie trudnych stanów bez działania pod ich wpływem, regulacja emocji i skuteczne komunikowanie potrzeb,
  • podejście poznawczo-behawioralne: rozpoznawanie myśli i przekonań, które podkręcają emocje, oraz ćwiczenie nowych sposobów reagowania,
  • psychoterapia psychodynamiczna: m.in. przy podłożu osobowościowym, gdy chwiejność wiąże się z utrwalonymi wzorcami przeżywania siebie i relacji; pomaga zrozumieć, skąd te wzorce się wzięły i jak powtarzają się w obecnym życiu.

W przypadku zaburzenia borderline, jak wskazuje wspomniany przegląd w World Psychiatry, psychoterapia jest metodą leczenia z wyboru. Skuteczność kilku podejść potwierdzono w badaniach z randomizacją, m.in. terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT), terapii opartej na mentalizacji (MBT), terapii skoncentrowanej na przeniesieniu (TFP) i terapii schematu, a żadne z nich nie okazało się wyraźnie lepsze od pozostałych. Duże znaczenie ma też relacja terapeutyczna: poczucie bezpieczeństwa, zaufanie i to, czy rozumiesz, nad czym razem pracujecie.

Wsparcie w Soulmedic

W Centrum Psychoterapii Soulmedic w Krakowie prowadzimy terapię regulacji emocji dla osób, u których złość, napięcie albo huśtawka nastroju pojawiają się za szybko i za mocno. Pierwszym krokiem może być konsultacja psychologiczna (50 min, 180-220 zł), na której można omówić trudności i ich możliwe przyczyny oraz zaplanować dalsze wsparcie. Konsultacje i psychoterapię dla dorosłych oraz młodzieży w wieku 14-17 lat prowadzimy stacjonarnie w Krakowie albo online.

Terapeuci Soulmedic pracują w różnych nurtach, przede wszystkim poznawczo-behawioralnym i psychodynamicznym, a także w innych nurtach; nurt i osobę terapeuty możesz wybrać samodzielnie, skorzystać z narzędzia Pomóż mi wybrać albo poprosić o dobór podczas konsultacji psychologicznej. Termin zarezerwujesz w kalendarzu online, a aktualne ceny znajdziesz w cenniku.

Gdy potrzebna jest diagnoza, u osób dorosłych prowadzimy diagnozę ADHD i diagnozę zaburzeń osobowości. Obie zaczynają się od wstępnej konsultacji (200 zł), na której specjalista ocenia, czy dalsze badanie jest wskazane (łącznie z badaniem: 900 zł przy ADHD, 600 zł przy zaburzeniach osobowości). W zespole Soulmedic nie ma lekarza; jeśli potrzebna jest konsultacja psychiatryczna, neurologiczna albo leczenie farmakologiczne, podpowiemy, do kogo się zwrócić.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem ani ze specjalistą. Konsultacja merytoryczna: zespół Soulmedic.

Najczęściej zadawane pytania

Czy labilność emocjonalna to choroba?

Nie. To objaw, czyli opis tego, jak przebiegają emocje, a nie samodzielne rozpoznanie. Może pojawić się przy przemęczeniu i stresie, ale też towarzyszyć zaburzeniom nastroju, osobowości, ADHD czy chorobom neurologicznym. Dlatego najważniejsze jest ustalenie, co za nią stoi.

Czy labilność emocjonalna jest objawem autyzmu?

Nie jest kryterium rozpoznania autyzmu, ale silne reakcje emocjonalne pojawiają się u wielu osób w spektrum, zwłaszcza przy przeciążeniu sensorycznym, nagłych zmianach i długotrwałym maskowaniu. Sama chwiejność emocjonalna nie wystarcza do postawienia diagnozy. O autyzmie można mówić dopiero po pełnej ocenie przeprowadzonej przez specjalistę.

Jak leczy się labilność emocjonalną?

Leczy się przede wszystkim jej przyczynę. Pomocne są psychoterapia ucząca regulacji emocji, psychoedukacja i zmiany w stylu życia, zwłaszcza dotyczące snu i alkoholu. Gdy podłoże jest medyczne lub objawy są bardzo nasilone, lekarz może zdecydować o leczeniu farmakologicznym.

Czy chwiejność emocjonalną można wyleczyć?

U wielu osób objawy słabną, gdy zmniejszy się przeciążenie, poprawi się sen albo zostanie leczone zaburzenie, które je wywołuje. Regulacji emocji można uczyć się na każdym etapie życia, choć wymaga to czasu i praktyki. Przy chorobach neurologicznych celem bywa raczej łagodzenie objawów niż ich całkowite ustąpienie.

Czym różni się labilność od afektu rzekomoopuszkowego?

Labilność dotyczy prawdziwych emocji, które są przeżywane bardzo intensywnie i zmieniają się szybko. W afekcie rzekomoopuszkowym płacz lub śmiech pojawiają się nagle i często nie odpowiadają temu, co dana osoba czuje. To zjawisko neurologiczne, dlatego wymaga oceny neurologa.

Źródła

Rekomendacje

Treści na blogu mają charakter informacyjny i edukacyjny - nie zastępują konsultacji ze specjalistą ani diagnozy. Jeśli rozpoznajesz u siebie opisywane trudności, skonsultuj je z psychoterapeutą. Poznaj nasz zespół →

Przeczytaj również